مسأله ، تقيه بر امام روا ندارند گويند حرام و حلال و خطا و صواب و امر و نهى به امام بدانند بدين سبب تقيه بر او روا نبود و مع هذا قول امام در اين جمله حجت دانند . مسأله ، گويند كه ائمه صفوت اخيارند و طائفه ابرار و تقيه بر ايشان جائز بود چون اسباب آن عارض شود و اجماع امت حجة و امت معصوم چون امام پيش ما پس هر چه ايشان به جواب اين بگويند جواب ما همان باشد و مع هذا دانند كه رسول صلّى اللّه عليه و آله تقيه كرد در زمان رفتن به شعب و در غار شد و فرار موسى تقيه بود : فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ ( شعراء 20 ) و قال تعالى : فَاخْرُجْ إِنِّي لَكَ مِنَ النَّاصِحِينَ ( قصص 19 ) . و انبياء هر يكى به قدر خويش تقيه كردند قوله تعالى : لا إِكْراهَ فِي الدِّينِ ( بقره 257 ) لَكُمْ دِينُكُمْ وَ لِيَ دِينِ ( كافرون 6 ) عين تقيه است ، و صلح در عام حديبيه بود .

--> ادامه صفحه قبل تفاوت آمده است .